Radom
ul. Traugutta 31/33
tel. 48 363 04 35
Radom
ul. Bernardyńska 1/3
tel. 48 363 77 22
Radom
ul. Żeromskiego 85
tel. 48 363 60 99
Radom
ul. Wyszyńskiego 15
tel. 48 340 30 14

Pomiar ciśnienia śródgałkowego metodą aplanacyjną - tonometria

Pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego, czyli tonometria, to jedno z podstawowych badań okulistycznych. Prawidłowo ciśnienie wewnątrz gałki ocznej powinno mieścić się w granicach 10-21 mmHg. Podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe to najważniejszy czynnik ryzyka jaskry – choroby prowadzącej do zniszczenia nerwu wzrokowego. Jaskra to jedna z najczęstszych przyczyn ślepoty. Dlatego po ukończeniu 40 lat każda osoba zgłaszająca się do okulisty powinna mieć wykonaną tonometrię. Obecnie stosowane są 3 sposoby pomiaru ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Tonometria aplanacyjna

To najlepsza i najdokładniejsza metoda pomiaru ciśnienia wewnątrzgałkowego. Metoda badania opiera się na regule fizycznej Imberta-Ficka. Mówi ona, że znając siłę potrzebną do spłaszczenia kuli oraz powierzchnię tego spłaszczenia, można określić ciśnienie wewnątrz tej kuli. Ponieważ gałka oczna jest kulą, prawo to pozwala określić ciśnienia wewnątrzgałkowe.

W tonometrii aplanacyjnej wykorzystuje się tonometr aplanacyjny Goldmana, który wbudowuje się w lampę szczelinową (służącą do przeprowadzania podstawowego badania okulistycznego).

Przed badaniem znieczula się rogówkę za pomocą kropli do oczu oraz dodaje barwnik fluoryzujący w niebieskim świetle. Następnie pacjent siada przed lampą szczelinową i opiera czoło o specjalną podpórkę. Przy szeroko otwartych oczach należy patrzeć wprost na wskaźnik. Wówczas do rogówki przykładana jest końcówka tonometru. Przez mikroskop lekarz obserwuje okrąg powstały z łez zabarwionych fluoresceiną. Następnie specjalnym pokrętłem zwiększa nacisk na rogówkę (pacjent nic nie czuje dzięki znieczuleniu) aż do uzyskania obrazu 2 półokręgów w kształcie litery S. W tym momencie (znając powierzchnię i siłę ucisku) odczytuje się wartość ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Na wiarygodność wyniku może wpłynąć budowa rogówki. Nie poleca się tej metody pomiaru u osób z wyjściowo grubą rogówką, ze zniekształconą powierzchnią lub obrzękiem rogówki.